Dok su jos vodjeni pregovori s papom oko dobijanja kraljevske krune, Sava Nemanjic je napustio Srbniju i otisao u Svetu Goru. Izgleda da se nije slagao sa Stefanovim prevelikim oslanjanjem na Zapad, ali kada je kraljeva kruna dobijena, dobri odnosi medju bracom su ponovo uspostavljeni. Drugacije se inace ne moze objasniti iznenadan Savin odlazak u Nikeju, gdje je otisao sa veoma preciznim planovima. Dosavsi u Nikeju, Sava se obratio s molbom caru Teodosiju I Laskarisu i vaseljenskom patrijarhu Manojlu Sarantenu Haritopulu da za srpsku drzavu osnuju posebnu arhiepiskopiju i da nekog od monaha iz njegove pratnje imenuju i posvete za arhiepiskopa. Car i patrijarh su izasli u susret toj molbi, ali su za arhiepiskopa izabrali Savu Nemanjica. Znajuci da bi ubuduce izbor arhiepiskopa mogao naici na razne teskoce, Sava je jos zamolio da Srpska arhiepiskopija bude proglasena autokefalnom, cime bi episkopi u srpskoj drzavi dobili pravo da iz svoje sredine biraju i posvecuju arhiepiskopije, bez trazenja saglasosti od vizantijskog cara ili vaseljenskog patrijarha. To je bilo 1219. godine. Za srediste arhiepiskopije je odabran manastir ZICA Prilikom povratka u Srbiju, Sava je iz manastira Hilandara uzeo neophodne spise, obavaio razne poslove za pripremanje arhiepiskopije.